Geschiedenis van de iconen

Een korte geschiedenis

aartsengel gabrielIn het Byzantijnse rijk (324 –1453) kregen iconen een ereplaats bij de liturgie en zijn zo verspreid naar orthodoxe (het Griekse‘orthos betekent ‘recht’ en doxa ‘mening’) geloofsgroepen van de Christelijke kerk.Rond de 9e en 10e eeuw komt de icoonkunst terecht in Rusland, in de Balkan en in een aantal kleinere gebieden in de Arabische wereld en in Ethiopië. Tijdens het Ikonoklasme in de 8e eeuw werden veel iconen vernietigd omdat er toen geen bijbelse afbeeldingen mochten worden vereerd. Na een strijd van 150 jaar  kwam men overeen dat wat door mensen ‘gezien’ is, geschilderd en vereert mag worden.

Constantinopel, het huidige Istanboel was totdat het rond 1450 in Turkse handen viel, het belangrijkste iconen centrum binnen het Byzantijnse rijk. Nadien werd Kreta een centrale plek voor icoonkunstenaars, maar ook gebieden als Macedonië en Servië.

De Grieken ontwikkelden Byzantium tot een belangrijk handelsgebied. Ook waren er in die tijd verschillende iconenscholen met een Griekse stijl, zoals de Macedonische (1300-1500) en de Kretensische school (1400-1600). De 15e en 16e eeuw wordt gezien als de bloeitijd van de Russische iconen en deze zijn ook het meest bekend. De oorsprong van  iconen herken je aan de schilderstijl.

 

Terug naar de inhoudsopgave

 

Share on Facebook0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Tweet about this on TwitterShare on Google+0